Rozdział 2 - Kris

- Nie wierzę, po prostu, kurwa, nie wierzę.

Z moich pomalowanych na czarno ust, raz po raz wydobywają się zgrabne wiązanki przekleństw oraz liczne warkoty i prychnięcia. Wściekle to zaciskam, to rozkurczam dłoń na wycinku z gazety. Tusz, którym został wydrukowany tekst, rozmazuje się przez pot. Jest chłodno – a mi z kolei upalnie. Powietrze, którym oddycham, parzy mi płuca. Tak jakbym wypiła jakąś szklanicę kwasu. Nie wiem, czemu tak jest. Zwykle się tak nie stresuję przesłuchaniami. 

Kobieca intuicja?

Tja, jakbym jakąkolwiek posiadała..

Nie opatulam się w swetry, nie jestem w płaszczu. Poruszam lekko ramionami, czując jak moja skórzana czarna kurtka z licznymi zamkami przesuwa się. Czuję to dokładnie na moich nagich, wytatuowanych ramionach - mam na sobie tylko czarny podkoszulek.

"Pracy szukasz, nie? Robienie za Verę Lynn* jest jednak za tanie, wiesz?"

Przypominam sobie słowa Halldóra, po czym prycham i tupiąc, wypuszczam kolejny potok niecenzuralnych słów. Przechodząca obok starsza pani zakrywa idącemu tuż koło niej dziecku uszu. Jej pomarszczona twarz pełna jest wyrzutu, ale gdy zauważa moje ostre rysy, tak tutaj nie pasujące, jej wściekłość zmienia się w pobłażanie.

Och, no tak – ci cudzoziemcy, tacy niewychowani...

Dzieciak za to wyłupia te oczy, jak tylko może. Mam ochotę sarknąć na niego, żeby tak się nie wysilał, bo on to rodowy Japończyk i tylko operacja plastyczna...

Milczenie jest jednak o wiele lepszą opcją.

Powodem mojego poprzedniego uniesienia jest bar, przed którą stoję. "Drunk Paradise"... Kto tę nazwę wymyślił? Z jakiegoś powodu czuję żyłkę pulsującą na skroni.

Lokum wygląda w cholerę przeciętnie. Stoję przed budynkiem, więc nie wiem – może w środku jest lepiej? Ale to, co widzę na chwilę obecną, nie zachwyca.

Ściany w oranżach, żółciach... Zero pazura. Dziwaczne zestawienie stoliczków i barowych kanap. Podłoga wyłożona panelami, które mogą być równie dobrze dębem, orzechem... Cholera wie czym. Bez charakteru, przeciętnie – dupa.

Ach, ale te obiecana sumka za jeden występ...

Stoję tak jeszcze przez chwilę, mieląc w dłoniach papier. Nerwowo przystępuję z nogi na nogę, mając dziwaczne wrażenie, że pot aż chlupocze mi w glanach. Może nie powinnam ich ubierać? Nah, albo glany, albo boso.

Mam już otworzyć te paskudnie przeciętne drzwi, gdy mój wzrok przykuwa witryna.

Eeee, złe słowo – zaraz zabrzmię, jakbym kogoś uprzedmiotowywała.

Przy stoliku, tuż przy oknie siedzą dwie młode kobiety. Widać, że z całą pewnością nie Japonki. Mają słowiańskie rysy. Wysokie, mogę to zobaczyć nawet, gdy siedzą. Ale co bardziej przykuwa mój wzrok, są ich biusty. Gapię się i gapię i wciąż nie mogę uwierzyć, jak to to jeszcze im z bluzek nie powyskakiwało.

Piją. Nie bardzo wiem co. Podejrzane kolory; jakieś takie ni to zielone, ni to niebieskie, trochę żółci, tam kapka różu... Wzdrygam się na myśl, co barman mógł tam podolewać. Halldór zdradził mi trochę sekretów i od tej chwili do pracy przynoszę własny alkohol. Ja naprawdę boję się własnego brata.

Pigułkę gwałtu w płynie już wymyślono? Eeee, chyba nie...

Potrząsam głową, słysząc jak łańcuszek biegnący od piercingu w dolnej wardze do prawego ucha podzwania lekko. Naciskam mosiądzową klamkę i wchodzę.

Ta podłoga to w końcu panele czy korek? Uch... Ja chyba tej pracy nie przyjmę.

Jestem raczej osobą zwracającą uwagę na estetykę. Jak ujmuje to Halldór - typowa artystka. Mój problem polega na tym, że moje poczucie estetyki jest dość skrzywione...

Rozglądam się po barze. Nie, kurwa. Nie, nie i jeszcze raz nie. Walić rachunki... Yyy, znaczy jedzenie. Ja i Halldóś mamy szczęście, że za naszą kawalerkę płaci ojciec. My mamy sobie jedynie zapewniać wyżywienie.

Blat baru jest w kolorze karmelu. Kolejna wizualna klapa. To wygląda na... Na ul? Tak, to chyba najbardziej adekwatne porównanie.

Rzucam spojrzenie w stronę drzwi z napisem "tylko dla perosnelu". Układam usta w skonsentrowany grymas i wzdycham.

Stoję tak jeszcze chwilę, po czym odwracam się na pięcie i idę w stronę dwóch kobiet. Moje glany wybijają głuchy rytm na tej dupnej korkowo-panelowej podłodze.

Dochodzę do ich stołu. Oprócz drinków, na stole mają też malutki biały talerzyk z nabitymi na wykałaczki cytrynami.

Och, czyli drink na słodko?

Jedna z nich, brunetka, uśmiecha się, ukazując dołeczek po lewej stronie. Co jakiś czas miesza rurką, posyłając te słodkie uśmiechy. Naprzeciwko niej siedzi rozgadana blondynka. Żywo gestykuluje, opowiadając coś, przez co obie co chwila wybuchają śmiechem.

Cóż za sielanka – jaka szkoda byłoby to przerwać.

Uśmiecham się pod nosem. To zadanie dla mnie.

Nie pytając się nikogo o zgodę, gwałtownie przysuwam sobie krzesło z sąsiedniego stolika. Siadam na nim, ignorując zdziwione spojrzenia tej dwójki.

- Zdriastwujcie, towarzyszki.* - uśmiecham się szelmowsko i niebezpiecznie zarazem.

Blondynka wygina usta w przesłodzonym uśmiechu i takimże tonem mówi do mnie:

- Spierdalaj, Rusku.

Polski.

Pierwsze rozumiem doskonale, drugiego się domyślam. Jestem językowym nerdem – znam już 10 i zamierzam nauczyć się więcej. Jak to możliwe? - spytacie. Ano, kiedy zrozumiałam, że wystąpił u mnie praktycznie zanik funkcji lewej półkuli mózgu odpowiedzialnej za nauki ścisłe, dałam se z nimi siana. I skupiłam się na tym, co lubię i w czym jestem dobra – nauki humanistyczne i języki.

A jak się to ma do naszych panienek? Polskiego zamierzałam się uczyć. Nie podołałam. Szeleszczące to takie i gramatyka stoi na głowie. My, Islandczycy ( pół – w moim przypadku ), też mamy przypadki: 4, dokładniej mówiąc. Ale polski... Nie, nie i jeszcze raz – nie.

Nie nauczyłam się języka w całości, więc zapamiętałam parę przekleństw. Ot, na wszelki wypadek, żeby nie dać sobie w kaszę dmuchać.

A rosyjski umiem, więc trochę tego polskiego jednak też...

Na jej odpowiedź śmieję się gardłowo i mówię już po japońsku:

- Ojojoj, tylko mnie nie gryź, okej?

Siedząca obok brunetka patrzy na mnie niepewnie. Szczerzę do niej zęby, co musi wyglądać okropnie z moimi czarnymi wargami i piercingiem. Ona jednak uśmiecha się do mnie ciepło.

- Ty gawarisz pa ruska?* - zagaduję

- Ja nie panimaju pa ruski.* - odpowiada ze śmiechem. - To jedyne zdanie, jakie potrafię powiedzieć po rosyjsku. - przerzuca się na język, który wszystkie rozumiemy.

Wtedy blondynka postanawia się wciąć. Skrzydełka jej nosa rozdymają się lekko, jak u byka patrzącego na czerwoną płachtę.

Och, ostatnim razem, kiedy sprawdzałam, byłam ubrana cała na czarno ( minus luźne spodnie o zgniło-zielonym kolorze ).

- Czego tu tak właściwie szukasz, co, Rusek?

Ma laska charakterek – lubię ją.

Wyjmuję z kieszeni portfel ze sztucznej czarnej skóry. Na jego powierzchni namalowałam białym flamastrem powyginane drzewo na wrzosowisku, nad którym świecie księżyc. Subtelnie i klimatycznie, z lekkim dreszczykiem – sugestia, co jest moją domeną.

Patrzę na zdziwione towarzyszki.

- Kompanii do schlania się. - odpowiadam z drapieżnym uśmieszkiem.

.::*::.

- I on wtedy doszedł po dwóch minutach...! DWÓCH minutach, łapiecie?! - blondynka, która kazała się nazywać Yumi, śmieje się hałaśliwie.

Macha na wszystkie strony szklanką z czystą whiskey. Bursztynowy płyn rozchlapuje się na stole, na którym ja i brunetka, Alex, leżymy, wyjąc ze śmiechu. Podczas, gdy Yumi chwali się swoimi byłymi partnerami, my nie mamy za bardzo czym. Po czwartej butelce Alex przyznała się do dziewictwa. Ja, nie bardzo wtedy upita, gdy tylko rozmowa zeszła na takie tematy, wyznałam to, ale prędko dodałam, że to nie znaczy, że jestem taka znów niewinna.

- No wiecie. - mówiłam, zanosząc się głupkowatym chichotem. - To taki sport ekstremalny. Znajdujesz pijanego, napalonego faceta i zaczynasz go uwodzić. On sobie w tym zapijaczonym łbie bzdura, że ma już dziwkę na noc. A ty mu się w ostatniej chwili wyślizgujesz z łapsk jak pierdolony węgorz! - na koniec zrobiłam nieokreślony ruch rękoma.

Gdy teraz to sobie przypominam, zalewa mnie fala niekontrolowanego śmiechu. Ryczę i ryczę, czując, jak mięśnie mi drętwieją, a oczy zachodzą łzami. Alex i Yumi z kolei próbują nawiązać dalszą rozmowę.

Podchodzi do nas zakłopotany kelner. Mrużę oczy, próbując ustawić ostrość. Nie udaje się. Nawet nie umiem określić, czy ładny, czy nieładny... O, ta czarna plama na czubku głowy, to włosy, prawda?

- Bardzo przepraszam. - zaczyna, kłaniając się nisko. - Ale z powodu pań zachowania, szef prosi, by opuściły panie lokal. Przyszedłem z rachunkiem.

- Hvad*? - mówię.

Udawanie cudzoziemki i bycie "ja nie panimaju, co twoja godoć" jest w takich sytuacjach najlepszym wyjściem.

Kelnerzyna jest jednak cwany jak ten lis.

- Z całym szacunkiem, ale słyszałem, jak mówią panie po japońsku.

Mam mu powiedzieć, co sądzę o takim traktowaniu klienteli, gdy w tym samym momencie na chwiejnych nogach staje Yumi.

- Jakbyś był ładny...- zaczyna. - Ale nie jesteś... A szkoda... Boże, jaka szkoda...

Mam wrażenie, że zaraz wybuchnie szlochem. Zrywam się więc na równe nogi, prawie zwalając się na ziemię. Po jako takim utrzymaniu równowagi wbijam w kelnera wściekły wzrok.

Jednak czuję, że ktoś łapie mnie za ramię. Nie wiem, kto to, ale ten ktoś płaci kelnerowi i wybiega ze mną i Yumi „pod pachą”.

- Dokąd? - pyta „ten ktoś”.

Ach, no tak. Po głosie poznaję, że to Alex.

- Do mnie nie...- mamroczę. - Halldór... Sachiko...

- Do mnie. - odpowiada Yumi.

..::*::.

*Vera Lynn – popularna w latach 40-tych amerykańska piosenkarka

*Zdriastwujcie, towarzyszki. - ros. „Witam, towarzyszki”

*Ty gawarisz pa ruska? - ros. „Mówisz po rosyjsku?”

*Ja nie panimaju pa ruski. - ros.”Ja nie rozumiem po rosyjsku.”

* Hvad? - isl. „Co?”